Kvitveisen og russejenta

Ein kvitveis i skogen slår knopp.
Uskuldig og rein med dei vakraste bein.
Den strålar med sola om kapp,
så tirande kvit der snøen nett slapp.

Ei jente ved pulten sin sit.
Uskuldig og rein, med dei slankaste bein.
Endeleg har ho blitt russ,
utanfor skulen ventar ein buss.

Kvitveisen strekkjer seg ut,
mot resten av flokken ikring.
Den fryktar ei dagen som kjem,
berre lever i kjensla av å stå der i ring.

Jenta elskar å leve sitt liv,
heile framtida ligg der og skin.
No blir det så kjekt med ein fest,
saman med dei ho likar aller best.

Langsamt dreg sola sin vei.
Kvitveisen stengjer for dagen sin kropp.
Den treng ikkje lære å seie «NEI»,
fordi venene veit at no er det «STOPP».

Den ser ikkje jenta som brått har blitt stor.
Der grensene blei flytta fordi guten ikkje lytta.
Ho sjølv ønskte berre litt varme og kos.

Jenta i skogen, ho går no og gret,
dagen den gryr og ned ho seg set.
Der kikkar kvitveisen trøystande opp:
«Det var ikkje du som burde sei «STOPP».
Gutar treng lære seg ein avstengd kropp.

 

 

%d bloggers like this: